De wereld rondreizen en kennis maken met andere culturen; in het kort is dat een van de belangrijkste drijfveren van zanger, tekstschrijver, componist en gitarist Mark Jansen. Als mens en als muzikant. Het nieuwste bewijs van zijn grenzeloze belangstelling voor de wereld om hem heen is het album The Phantom Agony, het kleurrijke debuut van de onlangs opgerichte Nederlandse band Epica. Mark Jansen en zijn medemuzikanten koesteren een grote belangstelling voor andere culturen, vooral de Arabische. De warmte waarmee de mensen daar met elkaar omgaan, maar ook voor de muziek uit dat deel van de wereld. Het is terug te horen in het gevarieerde geluid van Epica. Ook invloeden uit andere delen van de wereld, waaronder Zuid Amerika, vonden hun weg naar de songs die op het debuut prijken. De band wil ook graag vaak op tournee om het scala aan ervaringen en indrukken zoveel mogelijk uit te breiden.

Na een korte en hevige periode als een van de creatieve spillen van de succesvolle Nederlandse groep After Forever, zag Mark Jansen zich onlangs genoodzaakt helemaal opnieuw te beginnen. Hij draalde geen moment. Op de dag dat hem duidelijk werd dat hij geen toekomst meer had in zijn oude band, rijpte het plan voor een nieuwe uitdaging. Contacten werden gelegd, audities gedaan en een bandnaam werd bedacht. Aanvankelijk viel de keuze op Sahara Dust, maar begin 2003 veranderde dat definitief in Epica. In de embryonale fase werkte de band met de Noorse zangeres Helena Michaelsen van Trail of Tears. De definitieve keuze viel echter op het jonge Nederlandse zangtalent Simone Simons. De bezetting stabiliseerde zich verder rond Coen Janssen (keyboards), Ad Sluijter (gitaar), Jeroen Simons (drums) - beiden uit Cassiopeia, en Yves Huts (bas) - afkomstig uit Axamenta. Het debuut werd opgenomen in de Gate Studio in Wolfsburg, Duitsland; onder leiding van de befaamde producer en technicus Sacha Paeth (o.a. Aina, Rhapsody, Kamelot, Angra). De variatie van het materiaal blijkt al uit het begin van de CD. ‘Adyta’ is een klassiek getint intro, gezongen in het Latijn. De band werkte met een klassiek geschoold koor, terwijl de muziek nog extra kleur krijgt dankzij acht echte strijkers: 3 violen, 2 viola’s, 2 cello’s en een contrabas. De rode draad is mezzosopraan Simone Simons, die met de allure van een klassiek geschoolde operazangeres het materiaal de baas blijft. Epica is een band die houdt van contrasten. Harde gitaren versus loepzuivere koorzang en strijkers. De hemelse zang van Simone Simons versus de ruwe grunts van Mark Jansen. Een van de nummers waar al die aspecten een boeiend geheel vormen is ‘Sensorium’. De combinatie van klassiek en extreem heeft zelden zo overtuigend geklonken.